Hola Hombres

Incalafate met een bootje langs de Viedma-gletsjer, krijg je al een goed beeld van hoe hoog de ijsmuur is. Nog beter was een trekking over de gletsjer in een groepje onder begeleiding van twee gidsen (uiteraard wel op het wat minder bewegende gedeelte). Daarvoor krijg je eerst speciale puntige ijsschoenen ondergebonden. Lopen op zo´n gletsjer is werkelijk een bijzondere ervaring. Erg apart is ook de blauwe kleur van het ijs. Het is een optische illusie aangezien het ijs de kleur van de lucht weerspiegelt: van dichtbij is het gewoon wit. De trekking werd afgesloten met een Whisky 'On The Rocks', waarbij het benodigde ijs ter plekke voor je uit de gletsjer werd gehakt. De gletsjer zelf is erg bijzonder om te zien en bijna elke stap levert wel een nieuwe foto op. Ik heb nog nooit de natuur zo groots ervaren als hier,...zo geweldig!

Van Calafate naar El Chaltén mochten we weer een prachtige lange busrit genieten van het eindeloze landschap op de Ruta 40, over een deels geasfalteerde wegen, over de Patagonische steppes langs de grote gletsjermeren...! In de avond toen de zon onderging begon iedereen naar zijn camera te grijpen, om dit prachtig plaatje vast te leggen. De buschauffeur was blijkbaar ook onder de indruk want hij stopte aan de kant zodat iedereen een foto kon nemen. Stonden we daar als Japanners op een rijtje foto's te schieten. Maar het resultaat mag er zijn, zie maar op de foto's van de bizar gevormde wolken die zich mengen met 'het avondrood op de Ruta Cuarenta'-> (El Nocturno Rojo En La Ruta Cuarenta)..!

El Chalten is een tof stadje bij de ingang van het Parque Nacional de Los Glaciares, aan de voet van het Andes-gebergte, waar de beroemde Cerro Torre ( 3100 m ) en Cerro Fitzroy (3405 m) de horizon bepalen. Steil torenen ze uit boven de rest van de omgeving. Het pittoreske dorpje El Chaltén, is de uitvalsbasis voor het Fitzroy gebergte en de Viedma Gletsjer. Verder is dit bij uitstek het leefgebied van de Andes-condor die je boven je hoofd kunt zien zweven. Deze grootste vogel op het vaste continent kan wel een vleugelwijdte bereiken van drie meter.

'S ochtends vroeg een lange maar prachtige busrit vanuit El Chaltén over merendeels onverharde weg door het land van de Argentijnse 'Gaucho's' naar Chili. De tocht voert langs diverse geïsoleerde en soms verlaten estancias, de zo kenmerkende schapenboerderijen van Patagonië. Ik arriveer in de loop van de middag in Puerto Natales.

Puerto Natales is de toegangspoort tot het wereldberoemde Torres del Paine. Een groot nationaal park in zuid Patagonie. Het is een uitgestrekt berggebied, vooral bekend om de 3 torens (Torres). De kern van deze spitse toppen bestaat uit graniet, gestold lava. En hier maak ik een pittige maar geweldige tweedaagse trek, dat mij naar het Lago Pehoe en Lago Grey voert.

De eerste dag namen we de bus tot in het park waarna een catamaran ons tot aan het begin van onze tocht bracht. Als we uit het busje stappen, wil ik er eigenlijk meteen weer in. Er staat een ontzettend harde wind en het is er erg koud. De wind snijdt in je oren. Ik moet zelfs mijn handschoenen, petje en sjaal te voorschijn halen. Na de overtocht met de catamaran beginnen we te lopen. Het eerste stuk gaat door een dichtbegroeid bos en bijna elke meter struikelend over de boomwortels ploeterden we ons een weg naar boven. Na twee uur lopen komen we het bos uit en staan we aan de rand van het meer, Lago Pehoe. Even relaxen, van het uitzicht genieten in de zon op deze mooie plek, het prachtige blauwe Lago Pehoe, magnifiek gelegen tussen de bergen. In de verte is gletsjer Grey al te zien, het lijkt alsof we niet ver meer hoeven te lopen, maar naarmate de tijd verstrijkt, lijkt het er niet op dat we dichterbij komen. Op een gegeven moment gaan we zelfs het bos weer in, en zien niets meer van het meer. Maar uiteindelijk komen we toch een bordje tegen met daarop 'Nog 20 min. naar Refugio Grey'. Uitgeput komen we aan in onze refugio. De refugio waar we overnachten ligt prachtig. Midden op een eiland in Lake Pehoe. Via een loopbrug bereiken we de refugio. Voor het diner maken we een korte wandeling naar een uitzichtspunt op de Cuernos. Het uitzicht blijft magnifiekmaar het er erg winderig!!

Na een welverdiende nachtrust beginnen we aan onze tweede tocht door een mooi landschap. Brede valleien met rode zuring en flinke bergen aan de rand.

Als namiddag wandelingetje legden we dan nog een goede 15 km bergop af, recht de vallei van gletsjer Grey in. Bij het ochtendgloren trokken we nog een fractie verder naar een uitzichtspunt. Vandaaruit konden we niet alleen de gletsjer bewonderen maar ook de achterliggende ijsvlaktes.

Vanavond zitten we in een echt backpackershostel. Vol met jonge mensen en drukker dan wat we tot nu toe hebben gehad

Twee dagen lang fanatiek gewandeld, en genoten van mooie uitzichten, Deze trektocht was zeker een van de mooiste stukken van mijn reis tot hiertoe, is rust en een pintje wel op z'n plaats

Ushuaia is de meest zuidelijkstee stad op onze aardbol. (ook wel ´el fin del mundo´ oftewel ´het einde van de wereld´ genaamd). Ushuaia, is betoverend mooi. Het ligt helemaal op het einde van Vuurland (Tierra del Fuego) in Patagonie (Argentinie). Het is de perfecte plaats om uit te zetten voor wonderbaarlijke 'sightseeing trips' op het water van het Beaglekanaal die Antarctica bereiken niet zo ver weg.

Na een lange, maar bijzondere en prachtige reisdag komen we gisteravond laat in de avond aan in Ushuaia. Ushuaia is de meest zuidelijke stad ter wereld, gelegen op ‘Tierra del Fuego' (Vuurland). Ushuaia is dé vertrekplaats voor een reisje naar de zuidpool

Na een busreis van 30 uur (!) (ik vroeg me al of we niet in aanmerking komen voor een notering in het guiness book of records als langstzittende buszitters...). De oorzaak van die lange busrit is vooral te danken aan de door Argentijnen geliefde woorden: ´mas or menos´ (wat betekent ´ongeveer´). Dus als je om20:00 uur zou aankomen, mas or menos betekende dat in ons geval 22:30. Na de check-in in het hostel zijn we toch maar wat gaan eten samen met Kevin en waarmee we ook hebben gereisd. samen delen we de kamer verder met Lee en Marcus. Dat is wel even wennen met die kerels op de kamer, ´s. Ook al hoeven we ons over deze kerels geen zorgen te maken: Kevin is een aardige gast uitIerland die steeds zijn wekker zet om iets te doen maar vervolgens zijn bed niet uit komt. Lee komt uit Schotland, rookt heel veel shag, drinkt veel alcohol, blijft soms 48 uur wakker en als hij energie heeft gaat hij stukken fietsen. Meestal samen met Marcus uit Zwitserland, die ook houdt van shag en alcohol en het koken van spaghetti in het Nationaal park. Jullie horen het interessante mensen op onze kamer. Als laatste is er nog Johanna, uit Oostenrijk, zij is niet de meest spontane persoon.

Om mijn tijd wat nuttiger in te vullen dan m'n kamergenoten heb ik voor zondag (Morgen) een boot excursie over De beagle channel geboekt.

Daarnaast heb ik ook nog de vroegere gevangenis bezocht, nu is het een museum met Veel zeemansverhalen over Kaap Hoorn en de vele vergane schepen, maquettes van allerlei boten en vooral veel aandacht voor Antartica, ze hebben oa aandacht voor de vroegere BELGICA expedities van Adrian De Gerlache.