Oi vrung

na alweer een tijdje geleden, hier weer nieuw geluid vanuit het droogste gebied ter wereld..............ik ben nu in San Pedro de Atacama (Chili) beland. Ikheb nu eindelijk de tijd en de goede plek gevonden om jullie van mijnTravel experienceop de hoogte de brengen. Nou zoals jullieuit mijn vorige verhaal kon opmerken had ik erge last van de hoogte., en heb ik de eerste 3 dagen eigenlijk niks anders gedaan, dan niks doen lekker op het gemak ergens blijven hangen enop diverseterrasjes gezeten, met een paar Huari´s (Boliviaans beer).............en op aanraden van Anka, ben ik dan ook maar niet gaan mountain biken, eigenlijk ook flauwekul............ik had gewoon geen puf meer om iets te ondernemen, en zelfs te laat om die tocht te gaan boeken, maar blij toe dat ik het niet gedaan heb

De dag erna vanuit La Paz met een bus een ge-wel-dige 490 km rit door de Andes en de Altiplanos richting de zuidelijke stad Potosi gegaan, vooral bekend door de grote zilvermijn die hier ligt. Deze stad, gelegen op een hoogte van 4.090 meter, claimt de hoogste “stad” ter wereld te zijn. Potosi was een paar honderd jaar geleden, tijdens de Spaanse overheersing tevens de meest welvarende stad van Zuid-Amerika. Dit door de vondst van de goed gevulde zilvermijn, die dan ook bijna geheel is leeggehaald door de Spanjaarden.Ik kom pas rond een uur of18.00 aan dus veel meer dan een wandeling terwijl de zon onder gaat kan ik niet meer doen. Maar dat is erg mooi. De hoogte (ruim 4000m) is even wennen maar goed te doen zolang het niet te warm is. De volgende ochtend ga ik naar een museum wat veel vertelt over de geschiedenis van de stad en over de zilver winning en verwerking. en heb heb ik samen met een gids deze mijn bezocht, waar overigens tegenwoordig nog steeds in kleine hoeveelheden zilver gewonnen wordt door de lokale bevolking.
Een paar uur lang met een pak aan en een helm op ons hoofd met mijnwerkerslamp erop in de smalle, donkere en vooral stoffige tunnels van deze mijn doorgebracht. Heel indrukwekkend om daar te lopen op een plek waar mijnwerkers onder deze veelal barre omstandigheden nog dagelijks aan het werk zijn voor een paar rot centen.

De stad Uyuni oogt als een troosteloos en grauw dorp op de Bolviaanse hoogvlaktes, en heeft momenteel dan ook enkel wat levendigheid doordat het dient als beginpunt voor de daarentegen schitterende tour door de zuidelijke natuurparken van Bolivia met zoutvlaktes en laguna’sde volgende dag staat in het teken van van het bezoek aan de Salar de Uyuni. Om 7u30 gaat de wekker. Ik neem eerst een douche. Ik krijg er geen warm water uit, dus wordt het maar een vlugge koude douche. In het hotel eten we een Americano breakfast. Ik bekijk ook nog even mijn mails. Om 10u30 worden we dan opgehaald door twee Toyota Land Cruisers 4x4 We worden ook nog vergezeld door een Argentijn en een Franse. Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld. Wel zo groot als de provincies Limburg en Brabant samen!
Fantastische uitzichten, adembenemende landschappen, de flora en fauna, vulkanen en nog veel meer zijn hiervoor de reden, om naar Uyuni af te reizen!Het zout is op sommige plaatsen wel vijf meter diep. Een zonnebril is noodzakelijk want het witte zout is zo vel, dat je sneeuwblindheid kan oplopen De zon schijnt pittig en de temperatuur loopt behoorlijk op in dejeep. Daarna gaat het wel weer. Het landschap is bizar. Na een uurtje rijden is het asfalt op en we laten een stofwolk achter om trots op te zijn. Al hobbelend en stuiterend gaan we voort. Het landschap is zeer grillig. Dat uit de cowboyfilms en met een beetje inlevingsvermogen zie je de boeven op hun paarden gaan, terwijl ze proberen de premiejagers voor te blijven. Bergen, rotsen, cactussen en heel, heel veel zand en stof. In het midden van het zout-meer ligt het Isla de Pescado. Een eilandje vol met grote cactussen. En groot waren ze: sommige waren wel 12 meter hoog. Fantastische ervaring. Uyuni oogt als een troosteloos en grauw dorp op de Bolviaanse hoogvlaktes, en heeft momenteel dan ook enkel wat levendigheid doordat het dient als beginpunt voor de daarentegen schitterende tour door de zuidelijke natuurparken van Bolivia met zoutvlaktes en laguna’s. De Salar de Uyuni is met een oppervlakte van 12000 km² (grootte van Vlaanderen) en een hoogte van 3660 meter de grootste en hoogste zoutvlakte van de wereld. De vlakte is gevormd toen 40000 jaar geleden het Lago Minchín begon op te drogen en het zout achterbleef. grote en kleine rotsblokken liggen. Gedaan met de vlakke wegen van op de zoutvlakte.Isla de la Pescada met de onmetelijke zoutvlakte Tussen de toppen van de Andes ligt op 4000 meter de hoogvlakte Altiplano. Eindeloze zoutmeren worden omringd door besneeuwde vulkanen en gekleurde bergen. Zuidwest Bolivia is een surrealistische omgeving, waar oude rotstekeningen en nog oudere voetsporen van dinosaurussen zijn gevonden. De tocht was door een adembenemend landschap, van grotendeels vulkaangebergte, Bij vele Stops ook bij een aantal meren (op 4400m hoogte) die allemaal een andere kleur hadden, o.a. wit, groen en roze. Bij de laatste waren veelflamingos te vinden. We rijden door de vallei van Salvador Dali en inderdaad lijkt het of dit surrealistische landschap model stond voor de Spaanse schilder, niet alleen dit dal maar het hele gebied waar we al drie dagen doorheen rijden.

We eindigen bij Laguna Verde en Laguna Blanco aan de voet van de niet-actieve vulkaan Licancabur (5916 m). Dit is het uiterste zuidwesten van Bolivia en het eindpunt van onze rit door Salar de Uyuni. Bolivië is een land dat zich voor mij kenmerkt door hoogte, droogte en een ietwat serieuze en afstandelijke bevolking. Het was een interessante en mooie ervaring.Na de verlaten bergpas richting Chili te zijn overgestoken verscheen na een aantal kilometer zelfs weer een normale asfaltweg onder ons. Een heerlijk gevoel aangezien we de afgelopen tijd geen normale weg hadden gezien.`
De verlate slagboom op de bergpas bleek achteraf maar schijn, want bij aankomt in San Pedro de Atacama werd alles nog strenger gecontroleerd met scanners en drugshonden dan op een gemiddeld vliegveld. en onze bus werd helemaal onderste boven gehaald wat wel 2 uur duurde...........onbewerkt hout ( dat bedoeld was voor kampvuurtje te stoken) -en eieren hebben ze in beslag genomen.

San Pedro de Atacama gelegen in de gelijknamige Atacama woestijn is een van de droogste plekken ter wereld. Er zijn hier zelfs plekken waar nog nooit een vorm van neerslag is waargenomen. Gezien het woestijnklimaat is het overdag goed heet en droog, ’s nachts daarentegen koelt het door de hoogte van ongeveer 2.500 meter aardig af. Omdat we vanuit Bolivia waren gekomen hadden we al een groot deel van de route gereden. Bij de eerste stop werden we opgewacht door tientallen vizcacha´s die rondsprongen tussen de rotsen en zich tegoed deden aan de mosplantjes. Vizcacha´s zijn familie van de chinchilla en lijken nog het meeste op een groot konijn met een lange pluizige krulstaart. Via een loopbrug de hoek om en daar stonden de vicuña´s te grazen (die elegante met ´s werelds zachtse wol) met een paar vulkaantoppen op de achtergrond een erg mooi begin van de dag. reden we naar een schattig klein dorpje met dito mini-kerkje (uit de 17e eeuw) waar we enthousiast begroet werden door een klein jongetje dat lachend in onze armen sprong (leuk want meestal willen ze alleen maar snoep of geld). Twee backpackers een lift gegeven en daarna doorgereden naar San Pedro!

San Pedro is een klein en gezellig backpakkersdorpje vlak bij de grens met Bolivia. Vanuit hier vertrekken de tours naar de Uyuni zoutvlaktes. Voor ons de eerste kennismaking met de hoogte, we zitten hier op 2440 meter. Salar de Atacama schijnt een van de droogste gebieden ter wereld te zijn. Voor zover ze zich kunnen herinneren heeft het hier nooit geregend!!

Amai , lek miech am aasj, helaas dit keer weer geen foto´s.........hub de verkierde kabeltje bei mich, dus kinde fotookesneet uploode. hopelik hub iech de gooije in mien mochila (rugkzak) zitte!now tot ut vollegende beriegske daan mer weer,

Hasta la Pasta,

Dannieto